Ένα δηλητηριώδες φίδι, που έζησε πριν 60 - 80 εκατομμύρια χρόνια, αποτελεί την απάντηση στο ερώτημα που ταλανίζει τους επιστήμονες: "γιατί τα φίδια της Αυστραλίας είναι τόσο επικίνδυνα, και προκαλούν το θάνατο;". Ο Dr. Bryan Fry από το πανεπιστήμιο της Μελβούρνης παρουσίασε σε μία διάσκεψη γενετικής πως η ανάλυση DNA αποκάλυψε ότι τα δηλητηριώδη φίδια προέρχονται από έναν προγονικό τύπο. Αυτός αποτέλεσε μια ώθηση για τα φίδια τα οποία κι εξελίχθηκαν από τα μεγάλα κι αργοκίνητα ερπετά, σαν τον πύθωνα, σε γρηγορότερα και πιό ευκίνητα είδη. "Για να αντικαταστήσουν το βαρύ μυ που χρησιμοποιούσαν για τη θανάτωση της λεία τους χρειάζονταν κάτι διαφορετικό. Η εξέλιξη κι εμφάνιση του δηλητηρίου επέτρεψε στα νέα είδη να γίνουν περισσότερο λεπτοκαμωμένα", σημειώνει. Ο Fry παρουσίασε την έρευνά του, στην ετήσια διάσκεψη της Αυστραλιανής Ένωσης Γενετιστών, στη Μελβούρνη αυτή την εβδομάδα, εξηγώντας επίσης την μεγάλη τοξικότητα των αυστραλιανών φιδιών.

Τα καφετιά φίδια και αυτά του είδους Oxyuranus scutellatus (ταϊπάν) έχουν στενή συγγενική σχέση, αν κι είναι πολύ διαφορετικά. "Το ταϊπάν είναι 50 φορές τοξικότερο από την κόμπρα", υποστηρίζει ο Fry και το κλειδί γι αυτή την τοξικότητα είναι αποτέλεσμα συνδυασμού οικολογίας και τύχης. Τα αυστραλιανά φίδια πριν από περίπου 15 έως 20 εκατομμύριο, απέκτησαν ένα δραστικό ένζυμο στο δηλητήριό τους, τον παράγοντα Xa. Ο κοινός πρόγονος των ταϊπάν και των καφετιών φιδιών χρησιμοποιούσε επίσης ένα συστατικό γνωστό ως παράγοντας V, ο οποίος ήταν απαραίτητος, για να γίνει ο παράγοντας Xa απολύτως ενεργός. Και συμπληρώνει: "αυτός ο συνδυασμός είναι εξαιρετικά ισχυρός κι είναι η αιτία που αναγάγει τα καφετιά φίδια και τα ταϊπάν, στα πιο θανατηφόρα από οποιοδήποτε άλλο είδος στον κόσμο".

Όταν τα φίδια έφθασαν στην Αυστραλία μπορούσαν να αναπτυχθούν σε όλη την ήπειρο, απουσία ανταγωνιστών. Αυτή η απομόνωση οδήγησε στην ταχύτατη επέκτασή τους και σε ριζικές καινοτομίες στην ανάπτυξη του δηλητηρίου τους. Η προσαρμογή σε νέες μορφές θηραμάτων που ήταν ενδεχομένως επικίνδυνες για τα φίδια, όπως οι μεγάλοι αρουραίοι, επηρέασαν περαιτέρω την τοξικότητα. Με αυτή τους την επιλογή, τα φίδια τελικά απέκτησαν εξελικτικό πλεονέκτημα, ώστε να επιβιώσουν στην Αυστραλία. Λόγω του τρόπου που το δηλητήριο εξελίχθηκε στα φίδια, ο Fry υποστηρίζει πως ακόμα και τα φίδια που θεωρούνται ακίνδυνα και εμφανίζονται συχνά στα σπίτια, στην ουσία ήταν κάποτε δηλητηριώδη. Για παράδειγμα το βορειοαμερικανικό φίδι των αρουραίων, το δημοφιλέστερο φίδι κατοικίδιων ζώων στον κόσμο, περιείχε τις ίδιες τοξίνες που βρέθηκαν στην έχιδνα ή την κόμπρα. Απλώς, τα μη-δηλητηριώδη φίδια στερούνται της κατασκευής που μεταφέρει το δηλητήρια στα θηράματά τους, κι επομένως δεν είναι θανατηφόρα για τους ανθρώπους.