t

Ενδοπαράσιτα - Ορολογία και Εισαγωγή

Όλα τα παράσιτα χρειάζονται κάποιον ενδιάμεσο μεταφορέα (ξενιστής) ο οποίος τα μεταφέρει στα ερπετά. Αυτός ο ξενιστής είναι κάποιο ζώο επάνω στο οποίο τα παράσιτα ζουν ή ολοκληρώνουν τον αναπαραγωγικό κύκλο τους. Ο ξενιστής στον οποίο ο κύκλος ζωής ενός παρασίτου ολοκληρώνεται με την αναπαραγωγή του παρασίτου επάνω του, ονομάζεται οριστικός ξενιστής. Εάν το παράσιτο χρησιμοποιεί τον ξενιστή για να ζήσει κάποιο διάστημα αλλά δεν μπορεί να ολοκληρώσει τον κύκλο ζωής επάνω σε αυτόν τον ξενιστή, τότε αυτός ο ξενιστής ονομάζεται αδιέξοδος ξενιστής. Πολλά παράσιτα χρειάζονται περισσότερους από έναν ξενιστή ώστε να ολοκληρώσουν τον κύκλο ζωής τους, μέσω ενός ή περισσότερων ενδιάμεσων ξενιστών. Τα παράσιτα που δεν χρειάζονται κάποιον ενδιάμεσο ξενιστή για να παράγουν βιώσιμους απογόνους, έχουν άμεσο κύκλο ζωής, ενώ αυτά που χρειάζονται έναν οι περισσότερους ενδιάμεσους ξενιστές έχουν έμμεσο κύκλο ζωής.

Παράδειγμα. Το hookworm είναι ένα νηματώδες σκουλήκι με πολλούς ενδιάμεσους ξενιστές. Αυτά τα παρασιτικά σκουλήκια μπορούν το ίδιο εύκολα να αναπαραχθούν είτε σε χελώνα είτε σε φίδι, καθένα από τα οποία είναι ένας οριστικός ξενιστής. Τα hookworms γεννούν αυγά επάνω στα κόπρανα των μολυσμένων οριστικών ξενιστών και όταν αυτά τα αυγά εκκολαφθούν η νύμφες θα ξαναμολύνουν τα ίδια ερπετά όταν τα ερπετά φάνε ή πιούν από μολυσμένο νερό ή τροφή, ή εάν οι νύμφες εισβάλουν υποδορίως στο δέρμα. Αυτό καταδεικνύει έναν άμεσο κύκλο ζωής, καθώς αυτό το παράσιτο απαιτεί κάποιον ενδιάμεσο ξενιστή να ξανά-μολύνει το ζώο-ξενιστή ή κάποιον άλλο ξενιστή του ίδιου είδους.

Ο έμμεσος κύκλος ζωής είναι χαρακτηριστικό των ασκαρίδων (ascarids). Για παράδειγμα τα roundworms μπορούν να μολύνουν πολλούς οριστικούς ξενιστές, αλλά τα αυγά που μεταφέρονται μέσω των κοπράνων ενός μολυσμένου ερπετού δεν θα ξανά-μολύνουν το ίδιο ερπετό εκτός και αν οι νύμφες φαγωθούν από  κάποιον  ενδιάμεσο ξενιστή, όπως κάποιο ψάρι ή αμφίβιο, το οποίο με τη σειρά του μπορεί να ξανά-πολλαπλασιαστεί  στον  αρχικό ξενιστή  μόνο εάν φαγωθεί. Σε σπάνιες περιπτώσεις, τα roundworms ενδέχεται να προκαλέσουν  ασθένειες σε ανθρώπους, αλλά δεν  μπορούν  να αναπαραχθούν  στους ανθρώπους. Από  την άλλη, τα  roundworms  σε ένα  φίδι ή  χελώνα  μπορούν  να παράγουν  βιώσιμους  απογόνους  οι οποίοι θα συνεχίσουν με τη σειρά τους. Oι άνθρωποι αποτελούν αδιέξοδο ξενιστή για τα  roundworms.

 

Ενδοπαράσιτα και Ερπετά

Τα περισσότερα ερπετά στη φύση είναι συχνά παραφορτωμένα με ενδοπαράσιτα. Αυτά τα ενδοπαράσιτα είναι συνήθως διαφόρων τύπων. Κάποια ενδοπαράσιτα αποτελούν σοβαρότερη απειλή από άλλα. Επίσης, κάποια ενδοπαράσιτα σε μικρό αριθμό δεν προκαλούν προβλήματα, ενώ σε μεγαλύτερους αριθμούς μπορεί να προκαλέσουν διάφορα προβλήματα στα ερπετά. Στη φύση κάτι τέτοιο συνήθως δεν προκαλεί πρόβλημα στα ερπετά, σε συνθήκες αιχμαλωσίας όμως, όπου τα ερπετά ενδέχεται για διάφορους λόγους να στρεσαριστούν, ένας μικρός πληθυσμός από διαφόρων τύπων ενδοπαράσιτα μπορούν εύκολα να πολλαπλασιαστούν. Στη φύση λοιπόν, τα ερπετά έχουν παράσιτα, εντούτοις όμως δεν φαίνεται να τους προκαλούν ιδιαίτερα προβλήματα. Για να καταλάβουμε πώς γίνεται τα ίδια ερπετά στην αιχμαλωσία να μην αντιμετωπίζουν πρόβλημα, αλλά στην αιχμαλωσία να είναι απαραίτητη η αποπαρασίτωση, ας συγκρίνουμε τη ζωή των ερπετών στη φύση με αυτή των ερπετών στην αιχμαλωσία.

Τα ερπετά στη φύση μετακινούνται. Όταν πεινάσουν, θα ξεκινήσουν να αναζητήσουν τροφή, όταν κρυώσουν και όταν ζεσταθούν θα αναζητήσουν το σημείο με την κατάλληλη κάθε φορά θερμοκρασία. Αυτό γίνεται σε καθημερινή βάση. Αυτά τα ερπετά πολύ σπάνια θα ξαναεπισκεφθούν το μέρος από το οποίο πέρασαν. Και ακόμη και αν τύχει, μέχρι τότε θα έχει αλλάξει το τοπίο από ανέμους, βροχή κ.λ.π. Στην αιχμαλωσία, τα ερπετά περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, στο ίδιο σημείο, με κάποιο ή κάποια καταφύγια, ένα μπολάκι με νερό και ενδεχομένως κάποιους κορμούς για αναρρίχηση και άσκηση. Μέσα σε αυτούς τους περιορισμένους χώρους κοιμούνται, ξυπνούν, τρώνε και αφοδεύουν. Τα περισσότερα ερπετά χρειάζονται ζέστη και υγρασία, κάτι όμως που ευνοεί και την ανάπτυξη των διαφόρων παρασίτων (εσωτερικών και εξωτερικών). Λόγω λοιπόν του περιορισμένου χώρου στον οποίο ζούνε τα ερπετά και των συνθηκών διαβίωσης, τα διάφορα παράσιτα βρίσκουν τις ιδανικές συνθήκες για να αναπαραχθούν, να πληθήνουν και να πολλαπλασιαστούν πολύ σύντομα. Οτιδήποτε και αν κάνει το ερπετό μέσα στο τεράριουμ, ευνοεί τον πολλαπλασιασμό των παρασίτων του. Εάν για παράδειγμα αφοδεύσει, μέσα στα κόπρανα βρίσκονται τα αυγά που φέρουν τη νέα γενιά παρασίτων. Εάν το ερπετό ήτανε στη φύση, θα ήταν ασυνήθιστο να περάσει από το ίδιο σημείο και να εκτεθεί σε αυτά τα παράσιτα. Για το ερπετό όμως που ζει στην αιχμαλωσία, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί και συνεχώς εκτίθεται σε ολοένα και περισσότερο αριθμό παρασίτων.
Άλλος ένας παράγοντας που προκαλεί την αύξηση των παρασίτων στα ερπετά που πιάστηκαν από τη φύση και διατηρούνται στην αιχμαλωσία, είναι και το στρες. Το στρες μπορεί να προκληθεί από διάφορους παράγοντες όπως: έκθεση του ερπετού σε περιβάλλον με πολλά άλλα ερπετά ή/και ανθρώπους, ακανόνιστη ή ελλιπής θερμοκρασία στο τεράριουμ, έλλειψη αρκετών κρυψώνων, ακανόνιστα γεύματα κ.λ.π. όλα αυτά ενδέχεται να εξασθενήσουν το ανοσοποιητικό σύστημα του ερπετού με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των παρασίτων (εσωτερικών και εξωτερικών).
Συμπερασματικά λοιπόν, το ίδιο ερπετό με τα ίδια παράσιτα στη φύση ζει και αναπαράγεται κανονικά. Στην αιχμαλωσία όμως τα παράσιτα τείνουν να  γίνουν παθογενή και θα χρειαστεί αποπαρασίτωση για να μην υπάρξουν περαιτέρω προβλήματα από τον αυξημένο αριθμό των παρασίτων στο ερπετό.

Καραντίνα

Το σημαντικότερο σημείο που πολλοί κάτοχοι ερπετών δεν δίνουν την απαιτούμενη προσοχή είναι η καραντίνα των νεοεισερχόμενων ερπετών. Για λόγους που θα τους εξηγήσουμε αμέσως παρακάτω, είναι πολύ σημαντικό, κάθε καινούργιο ερπετό ή ερπετά στη συλλογή μας, να μπαίνουν προηγουμένως σε καραντίνα για 10 έως 30 μέρες, ώστε να εξετασθούν και εάν είναι απαραίτητο να γίνει αποπαρασίτωση. Εάν για παράδειγμα φέρουμε κάποιο καινούργιο φίδι στη συλλογή μας, το οποίο έχει νεαρά mites επάνω του, αυτά πολύ δύσκολα θα γίνουν ορατά με την πρώτη ματιά. Εάν το φίδι παραμείνει για αρκετές μέρες στον ίδιο χώρο με τα άλλα ερπετά, το πιθανότερο είναι ότι τα mites σύντομα θα εξαπλωθούν σε όλη την υπόλοιπη συλλογή μας.
Η σωστή καραντίνα περιλαμβάνει απομόνωση του ή των ερπετών σε ξεχωριστό χώρο από αυτόν που βρίσκεται η συλλογή με τα ερπετά μας, αν είναι δυνατόν για 30 ημέρες ή τουλάχιστον για 10 ημέρες. Αυτή την περίοδο γίνεται εκτεταμένος έλεγχος για mites και ticks. Παίρνουμε το ερπετό και κάτω από δυνατό λευκό φως εξετάζουμε με μεγεθυντικό φακό για μικρά κινούμενα ακάραια (mites) στην περιοχή κάτω από το στόμα, στα μάτια και στην περιοχή του πρωκτού. Για συστηματική αντιμετώπιση από τα mites, διαβάστε στη σχετική ενότητα Mites & Ticks.
Ακολούθως, παρατηρούμε με γυμνό μάτι τα κόπρανα του ερπετού και στη συνέχεια παίρνουμε κάποιο δείγμα για μικροβιολογική εξέταση. Εάν στην περιοχή που είστε δεν υπάρχει η δυνατότητα να εξετάσει κάποιος κτηνίατρος τα κόπρανα του ερπετού, θα χρειαστεί να το κάνετε μόνος σας. Σχετικά με αυτό θα αναφερθούμε παρακάτω. Τελευταία εξέταση είναι να πάρουμε δείγμα σάλιου ώστε να εξετασθεί εάν το ερπετό έχει κάποιο αναπνευστικό πρόβλημα.
Εάν υπάρχει κάποιο ερπετό που παρουσιάζει κάποιο πρόβλημα υγείας, είναι προτιμότερο να διατηρήσουμε το ερπετό αυτό μακριά από τη συλλογή με τα υπόλοιπα ερπετά.

Πρόληψη Παρασίτων μέσω Διατροφής

Δεδομένου του ότι αρκετά ενδοπαράσιτα χρησιμοποιούν ως φορέα μετάδοσής τους ζώα τα οποία προορίζονται ως τροφή, η προετοιμασία και προσφορά τροφής είναι σημαντικός παράγοντας για την υγεία αλλά και την πρόληψη μολύνσεων από ενδοπαράσιτα που μπορεί να μεταφερθούν από την προσφορά ζωντανής τροφής στα ερπετά. Η προσφορά κατεψυγμένης/αποψυγμένης τροφής στα ερπετά έχει πολλά πλεονεκτήματα αφενός γιατί δεν υπάρχει ό κίνδυνος, το ζωντανό τρωκτικό να τραυματίσει κάποιο φίδι που δεν πεινάει, αφετέρου, γιατί με την κατάψυξη της τροφής, όλοι οι παθογόνοι οργανισμοί θανατώνονται. Με αυτό τον τρόπο διακόπτουμε τον κύκλο μετάδοσης των παρασίτων που χρησιμοποιούν ως ενδιάμεσο φορέα την ζωντανή τροφή για τα ερπετά. Τα ερπετά μπορεί να τρώνε ψάρια, βατράχια, πουλιά, σαύρες, ποντίκια, αρουραίους κ.λ.π. όλα αυτά μπορούμε να τους τα προσφέρουμε αφού προηγουμένως τα έχουμε καταψύξει για 1 μήνα τουλάχιστον. Σε περίοδο ενός μηνός μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι όλοι οι παθογόνοι οργανισμοί έχουν θανατωθεί.

Πολλοί κάτοχοι σαυροφάγων ή βατραχοφάγων φιδιών, για να αποφύγουν το υπερβολικό φόρτωμα με ενδοπαράσιτα στα ερπετά τους από αυτές τις τροφές, χρησιμοποιούν το τρυκ εναλλαγής ή αρωματισμού της τροφής. Ακόμη και εάν υποθέσουμε πως έχουμε μεγάλο απόθεμα από σαύρες και πουλιά για να ταΐσουμε στο φίδι μας, δεν είναι καλή ιδέα, διότι οι άγρια πιασμένες σαύρες και βατράχια είναι παραφορτωμένα με παθογόνους οργανισμούς και ενδοπαράσιτα, τα οποία πολύ εύκολα θα έβλαπταν το φίδι μας και από τη στιγμή μάλιστα που αυτό διατηρείται στην αιχμαλωσία, οι διάφοροι παθογόνοι οργανισμοί και τα ενδοπαράσιτα, μπορούν εύκολα να αποδυναμώσουν το ανοσοποιητικό σύστημα των ερπετών μας και να θέσουν την υγεία τους σε κίνδυνο.

Για τον ίδιο λόγο, είναι προτιμότερο και τα ποντίκια και τους αρουραίους που προσφέρουμε ως τροφή, να τα καταψύχουμε πριν τα δώσουμε στα ερπετά μας.

 

Τύποι Ενδοπαρασίτων

Οι γνωστότεροι τύποι ενδοπαράσιτων με τα οποία είναι φορτωμένα τα περισσότερα ερπετά είναι τα:
Νηματώδη, Πρωτόζωα, Κεστώδη, Τρηματώδη, Πενταστομίδια και διάφορα Υποδόρια παράσιτα.

Νηματώδη
     roundworms, hookworms, pinworms, stomach worms, lungworms, strongyloides, hepatic worms, filarial nematodes

Υπάρχουν πάνω από 500 αναγνωρισμένα νηματώδη σκουλήκια σε ερπετά. Τα σκουλήκια αυτά υπάρχουν στο μικρό και μεγάλο έντερο του στομάχου. Ενώ και κάποιες παραλλαγές των νηματωδών αυτών σκουληκιών έχουν εντοπιστεί και στον οισοφάγο και στους πνεύμονες. Μεγάλος πληθυσμός των νηματοειδών σκουληκιών μπορεί να προκαλέσουν διαταραχές σε εσωτερικά όργανα, απώλεια θρεπτικών ουσιών από την τροφή, καταστροφή ιστών και πολλαπλασιασμό βακτηριδίων.

roundworms (Ophiascaris, Polydelphis, Sulascaris, Anqusticaecum sp.)
Τα roundworms είναι συνηθισμένα ενδοπαράσιτα στα ερπετά. Έχουν έμμεσο κύκλο ζωής και ως εκ τούτου χρειάζονται ενδιάμεσο ξενιστή για να πολλαπλασιαστούν. Τα roundworms προσβάλουν τα ερπετά μέσω της τροφής των, τρώγοντας δηλαδή βατράχια, ψάρια, σαύρες, τρωκτικά κ.α. Στη φύση -για τους λόγους που προαναφέραμε- οι πληθυσμοί αυτών των νηματοειδών σκουληκιών είναι ελεγχόμενοι, στην αιχμαλωσία όμως πολλαπλασιάζονται εύκολα και καταλήγουν να απορροφούν μέχρι και το 40% των θρεπτικών ουσιών που υπάρχουν στον ξενιστή. Σε ένα στρεσαρισμένο ζώο που δεν τρώει καλά, η απώλεια αυτών των ουσιών είναι σημαντική. Το αποτέλεσμα συγκέντρωσης μεγάλου πληθυσμού roundworms επιφέρουν προβλήματα στη χολή και στο πάγκρεας. Η νύμφη του σκουληκιού roundworm μεταφέρεται μέσω πολλών εσωτερικών οργάνων ως μέρος του κύκλου ζωής της, οδηγώντας σε πυώδη φλεγμονή και έλκη στους πνεύμονες, στην τραχεία και άλλα όργανα.

Η διάγνωση βασίζεται στην ανακάλυψη σκληρών αυγών κατά τη διαδικασία εναιώρησης των αφοδεύσεων (εξέταση των κοπράνων  από τον κτηνίατρο). Σε σοβαρή κατάσταση και επομένως μεγάλη συγκέντρωση roundworms, ενήλικα νηματώδη σκουλήκια βρίσκονται στις κενώσεις ή σε τροφή που έχει εξέμει το ερπετό.
Τα roundworms και tapeworms είναι τα μόνα κοινά ενδοπαράσιτα ερπετών που μπορούμε να δούμε με γυμνό μάτι. Έχουν κυλινδρικό σώμα λευκού χρώματος με μέγεθος από 10 χιλ. μέχρι 15 εκ.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Panacur (fenbendazole) 25-50mg/Kg δια στόματος, μια φορά την εβδομάδα και για 2 με 3 εφαρμογές. Επειδή ο κύκλος ζωής αυτού του ενδοπαράσιτου είναι έμμεσος, το ερπετό δεν μπορεί να μολυνθεί εκ νέου. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να καταψύχουμε πλέον τις τροφές για περίοδο τουλάχιστον ενός μηνός πριν τις προσφέρουμε ή να διαλέξουμε άλλη τροφή από αυτή που προσφέραμε μέχρι τώρα.

hookworms (Kalicephalus, Oswalsocruzia, Camallanus, Spineoyxs contrortus sp.)
Τα hookworms είναι παράσιτα με άμεσο κύκλο ζωής και είναι πολύ συνηθισμένα στα ερπετά. Αυτά τα παράσιτα μπορούν να μεταβιβαστούν σε έναν αριθμό πιθανών ξενιστών. Η νύμφη αυτών των ενδοπαρασίτων αφού βγει από το αυγό, μεταφερόμενη από τον ξενιστή μπορεί να εισχωρήσει στο δέρμα ή να περάσει στα όργανα μέσω μολυσμένου νερού ή τροφής. Στην αιχμαλωσία με αυτό τον τρόπο μπορεί να αναπαραχθούν υπερπληθυσμοί από αυτά τα ενδοπαράσιτα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Τα hookworms μπορούν να εντοπιστούν παντού, από τον οισοφάγο έως το ορθό. Αυτά τα παράσιτα προσκολλώνται  στα εσωτερικά εντερικά τοιχώματα και τρέφονται με αίμα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε 1) αιμορραγικό έλκος, 2) σοβαρή φλεγμονή, 3) αναιμία, 4) περιτονίτιδα και 5) να δώσει ευκαιρία σε άλλα βακτήρια να εισχωρήσουν στον οργανισμό.
Η διάγνωση βασίζεται στην ανακάλυψη ωοειδών αυγών με λεπτό κέλυφος στη διαδικασία εναιώρησης των αφοδεύσεων. Συνήθως βρίσκουμε ματωμένα ή/και βλεννώδη κόπρανα. Αυτά τα σκουλήκια (ενδοπαράσιτα) δεν είναι ορατά με γυμνό μάτι.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Panacur (fenbendazole) 25-50 mg/Kg δια στόματος, μια φορά την εβδομάδα και για 2 με 3 εφαρμογές. Χρειάζεται να εφαρμόζουμε απόλυτη καθαριότητα, άμεση απομάκρυνση των κοπράνων και συχνή αλλαγή του υποστρώματος ώστε να αποτρέψουμε τις νεο-εκκολαπτώμενες νύμφες από το να μεταπηδήσουν εκ νέου στον ξενιστή. Επίσης είναι απαραίτητος ο έλεγχος των κοπράνων για τουλάχιστον ακόμη δυο αφοδεύσεις.

pinworms (Oxyurus sp.)
Τα pinworms είναι πολύ συνηθισμένα ιδιαίτερα σε σαύρες και χελώνες. Αυτά τα ενδοπαράσιτα έχουν έναν άμεσο κύκλο ζωής και εισχωρούν στο ερπετό έπειτα από έκθεση αυτού σε μολυσμένο από κόπρανα νερό και τροφή. Τα pinworms συνήθως ζούνε στο παχύ έντερο. Έπειτα από εξακρίβωση ύπαρξης του συγκεκριμένου ενδοπαράσιτου σε ιγκουάνα και χελώνες παρατηρήθηκε απόφραξη εντέρου σε αυτά τα ερπετά.
Η διάγνωση βασίζεται στην ανακάλυψη αυγών στη διαδικασία εναιώρησης των αφοδεύσεων.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Panacur (fenbendazole) 25-50 mg/Kg δια στόματος, μια φορά την εβδομάδα μέχρι να βρεθούν κόπρανα απαλλαγμένα από αυτό το ενδοπαράσιτο.

Pinworms ποντικών εμφανίζονται συχνά σε κόπρανα ερπετών που τρέφονται με τρωκτικά. Αυτά τα αυγά προέρχονται από το χωνεμένο τρωκτικό, και μεταφέρονται στο μεγάλο έντερο του ερπετού. Αυτά τα pinworms είναι διαφορετικά και δεν μπορούν να προκαλέσουν κάποια ασθένεια στα ερπετά.

stomach worms (Physaloptera sp.)
Αυτό το παράσιτο απαντάται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα στις σαύρες οι οποίες τρώνε τον ξενιστή (μυρμήγκια). Ο έμμεσος κύκλος ζωής με τα μυρμήγκια στο ρόλο του ενδιάμεσου ξενιστή, περιορίζουν αυτό το παράσιτο μόνο στις σαύρες στις οποίες τρέφονται κατά βάση με μυρμήγκια, όπως είναι οι κερασφόρες (horned) σαύρες του Τέξας του γένους (Phrynosoma).
Τα stomach worms μπορούν να προκαλέσουν φλεγμονή και έμφραξη στο μακρύ έντερο.
Η διάγνωση βασίζεται στην ανακάλυψη αυγών κατά τη διαδικασία εναιώρησης των αφοδεύσεων.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Panacur (fenbendazole) 25-50 mg/Kg δια στόματος, μια φορά την εβδομάδα μέχρι να βρεθούν κόπρανα απαλλαγμένα από αυτό το ενδοπαράσιτο.

lungworms (Rhabdias, Entomelas sp.)
Τα lungworms έχουν έναν άμεσο κύκλο ζωής και είναι κοινά παράσιτα σε βατράχια, φρύνους, φίδια και χαμαιλέοντες. Η νύμφη αφού εκκολαφθεί από το αυγό, μπαίνει στον ξενιστή μέσω υποδόριας διείσδυσης και μέσω κατάποσης από τροφή ή νερό πού έχουν μολυνθεί με κόπρανα. Παρομοίως με τα hookworms.

Τα lungworms έχουν περιορισμένη επίδραση στον ξενιστή γενικότερα. Όπως και με τα hookworms, ο άμεσος κύκλος ζωής τους, τους επιτρέπει να πολλαπλασιάζονται σε μεγάλους αριθμούς. Σε ερπετό που προσβάλλεται με βαριάς μορφής επιδρομή αυτού του παράσιτου και είναι παράλληλα πολύ στρεσαρισμένο, μπορεί να εκδηλωθεί μια "παρασιτική" πνευμονία, κατά την οποία τα ερπετό ανοίγει συχνά το στόμα του σαν να χασμουριέται, βγάζει κάποιους ήχους κατά τη διάρκεια αναπνοής, ιδρώνει από την τραχεία.

Η διάγνωση βασίζεται στην ανακάλυψη αυγών κατά τη διαδικασία εναιώρησης των αφοδεύσεων ή από την ύπαρξη νυμφών και ωαρίων στο σάλιο. Εάν κάποιο φίδι άνοιγε συχνά το στόμα του και έπειτα βρεθεί νεκρό αφήνοντας υπερβολικό σάλιο, στο σάλιο θα υπάρχουν νύμφες lungworms του γένους Rhabdias.
Η συνιστάμενη θεραπεία απαιτεί τη χορήγηση Panacur (fenbendazole) 50-100 mg/Kg ή τη χορήγηση Ivermectin 0,2 mg/Kg δια στόματος. Το Panacur να χορηγείται εβδομαδιαίως και το Ivermectin κάθε δυο εβδομάδες για 2 με 3 εφαρμογές. Όπως και με άλλα παρασιτικά σκουλήκια με άμεσο κύκλο ζωής, χρειάζεται να εφαρμοστεί απόλυτη καθαριότητα, άμεση απομάκρυνση των κοπράνων και συχνή αλλαγή του υποστρώματος ώστε να αποτρέψουμε τις νεο-εκκολαπτώμενες νύμφες από το να μεταπηδήσουν εκ νέου στον ξενιστή.

strongyloides
Αυτό το παράσιτο έχει παρόμοια συμπεριφορά με το προαναφερόμενο (Rhabdias) αλλά χρησιμοποιεί την επίδρασή του κυρίως για το παχύ έντερο. Τα strongyloides έχουν έναν άμεσο κύκλο και η νύμφη αφού εκκολαφθεί από το αυγό, μπαίνει στον ξενιστή μέσω υποδόριας διείσδυσης και δια στόματος μέσω κατάποσης τροφής ή νερού πού έχουν μολυνθεί με κόπρανα. Το συνηθέστερο σύμπτωμα είναι διάρροια που προκαλείται από το ερεθισμένο έντερο, συνοδευμένη από βλεννώδη κόπρανα. Οι μολυσμένες νύμφες μεταφέρονται μέσω των πνευμόνων του ξενιστή και περιστασιακά εμφανίζεται δυσκολία στην αναπνοή.

Η διάγνωση βασίζεται στην ανακάλυψη νυμφών σε φρέσκα δείγματα κοπράνων. Πολλά δείγματα κοπράνων ενδέχεται να περιέχουν νύμφες προερχόμενες από τα αυγά τα οποία μεταφέρθηκαν εκεί και εκκολάφθηκαν. Εντούτοις, ένα φρέσκο δείγμα το οποίο συλλέγεται αμέσως μετά την αφόδευση και περιέχει νύμφες αντί αυγών, είναι συνήθως επιβεβαίωση για την ύπαρξη του παρασίτου strongyloides. Εάν βρείτε κάποια αυγά έχουν λεπτό κέλυφος και περιέχουν νύμφη που είναι παρόμοια με των Rhabdias και Entomelas.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Panacur (fenbendazole) 25-50 mg/Kg δια στόματος, μια φορά την εβδομάδα και για 2 με 3 εφαρμογές. Λόγω του άμεσου κύκλου ζωής, χρειάζεται να εφαρμοστεί απόλυτη καθαριότητα, άμεση απομάκρυνση των κοπράνων και συχνή αλλαγή του υποστρώματος ώστε να αποτρέψουμε τις νεο-εκκολαπτώμενες νύμφες από το να μεταπηδήσουν εκ νέου στον ξενιστή.

hepatic worms (Capillaria sp.)
Τα ενδοπαράσιτα Capillaria εμφανίζονται σε σαύρες και φίδια. Αυτά τα παράσιτα έχουν έναν έμμεσο κύκλο ζωής (καθώς ίσως και άμεσο) και μεταδίδονται στο ερπετό όταν αυτό φάει τον ενδιάμεσο ξενιστή. Υπερπληθυσμοί αυτού του παρασίτου μπορούν να προκαλέσουν ηπατική ανεπάρκεια.
Η διάγνωση βασίζεται στην ανακάλυψη ωοειδούς σχήματος αυγών κατά τη διαδικασία εναιώρησης των αφοδεύσεων.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Panacur (fenbendazole) 25-50 mg/Kg δια στόματος, μια φορά την εβδομάδα και για 2 με 3 εφαρμογές.

filarial nematodes (Oswaldofilaria, Foleyella, Macdonaldius sp.)
Τα filarial nematodes είναι είτε σπάνια είτε σπανίως διαγιγνώσκονται στα ερπετά. Έχουν έναν έμμεσο κύκλο ζωής και μεταδίδονται από αρθρόποδα όπως είναι τα ticks (τσιμπούρια) ή κουνούπια και ζούνε στο αίμα του ξενιστή.
Τα συμπτώματα στον ξενιστή ποικίλουν καθώς υπάρχουν στο αίμα πολλών ξενιστών κυρίως βοιδών (βόες και πύθωνες), κολουβριδών (colubrids), εχιδνών (οχιές) του Δ. Μεξικού και στους Αφρικανικούς χαμαιλέοντες. Είναι πιθανές επιπλοκές στο κυκλοφορικό σύστημα όπως και με το heartworm που προσβάλει τα σκυλιά. Σε ασυνήθιστους ξενιστές αυτά τα παράσιτα μπορούν να μεταναστεύσουν και να προκαλέσουν φουσκάλες και έλκη στο δέρμα.
Η διάγνωση βασίζεται στην ανακάλυψη των filarial nematodes σε απευθείας εξέταση επιχρίσματος του αίματος.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Ivermectin 0,2 mg/Kg δια στόματος, κάθε δυο εβδομάδες και για 2 με 3 εφαρμογές.

Πρωτόζωα
     amebiasis, coccidia, cryptosporidiosis, flagellates

Τα πρωτόζωα είναι πολύ κοινά παράσιτα στα ερπετά. Υπάρχει κάποια διχογνωμία ως προς την σπουδαιότητα μερικών από αυτών των πρωτόζωων, ακριβώς επειδή είναι τόσο κοινά και ως εκ τούτου υποδεικνύουν ότι τελικά είναι μη παθογενή. Τα πρωτόζωα στα οποία θα αναφερθούμε, έχουν όλα άμεσο κύκλο ζωής και επομένως μπορούν να πολλαπλασιαστούν στην αιχμαλωσία. Όπως με όλα τα παράσιτα που έχουν άμεσο κύκλο ζωής, χρειάζεται να εφαρμοστεί απόλυτη καθαριότητα, άμεση απομάκρυνση των κοπράνων και συχνή αλλαγή του υποστρώματος ώστε να αποτρέψουμε τις νεο-εκκολαπτώμενες νύμφες από το να μεταπηδήσουν εκ νέου στον ξενιστή.

amebiasis
Από πολλές απόψεις το σημαντικότερο πρωτόζωο που βρίσκεται ως παράσιτο στα ερπετά είναι το Entamoeba invadens, το οποίο μπορεί να είναι εξαιρετικά παθογόνο. Μπορεί να βρεθεί σε ζώα-φορείς στα οποία δεν προκαλεί καμία ζημιά, αλλά μπορεί να είναι καταστρεπτικό σε άλλα ερπετά σε άλλες γεωγραφικές περιοχές.
Το ενδοπαράσιτο Entomoeba invadens, μεταδίδεται δια στόματος μέσω τροφής ή νερού πού έχουν μολυνθεί με κόπρανα αλλά και από το περιβάλλον (όπου οι κύστες είναι το μολυσματικό στάδιο). Κάποια ζώα που σπανίως επηρεάζονται ή πεθαίνουν, γίνονται οι φορείς. Αυτοί οι φορείς μπορεί να είναι Garter snakes και φίδια δρομείς βορειότερων περιοχών (northern black racers). Κάποια γένη ερπετών εμφανίζονται να αντιστέκονται στο ενδοπαράσιτο. Αυτά τα γένη συμπεριλαμβάνουν: τα ανατολικών περιοχών king snakes, κροκόδειλοι και κόμπρες, προφανώς λόγω της εκτεταμένης διατροφικής προτίμησής τους που συμπεριλαμβάνει και φίδια. Οι περισσότεροι βόες, οι κολουβρίδες (colubrids), οι ελαπίδες (elapids), οι βιπερίδες (vipers) και κροταλίδες (crotalids), είναι έντονα ευεπηρέαστα.
Τα κλινικά σημάδια είναι άκρως μεταβλητά και ποικιλόμορφα, αλλά η αμοιβαδική δυσεντερία μπορεί να οδηγήσει σε ανορεξία, αδυνάτισμα, αφυδάτωση και θάνατο. Αυτά τα ζώα συνήθως είναι ανόρεκτα και συχνά τα κόπρανά τους είναι βλεννώδη, χρωματισμένα με χολή ή/και με αίμα.

Η διάγνωση των Entomoeba βασίζεται στην ανακάλυψη της αμοιβάδας και μονοπύρηνων ή πολυπύρηνων κυστών σε επίχρισμα φρέσκων κοπράνων.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Flagyl (metronidazole) 25-50 mg/Kg δια στόματος, ημερησίως και για 5 με 10 ημέρες. Τα προ θεραπείας κόπρανα πρέπει να εξετάζονται προσεκτικά. Στα τρίχρωμα king snakes και στα indigo snakes η μέγιστη δόση πρέπει να είναι 40 mg/Kg. Ενώ για τα βοϊδή (βόες και πύθωνες) η δόση που φέρνει αποτελέσματα είναι στα 120 mg/Kg. Είναι πολύ σημαντική η συχνή αλλαγή υποστρώματος, η άμεση αφαίρεση των κοπράνων από το τεράριουμ και γενικότερα η καλή υγιεινή στο τεράριουμ.

Επειδή οι φορείς πάντοτε υπάρχουν, τα προαναφερόμενα ζώα που είναι συνηθισμένοι φορείς αυτού του ενδοπαράσιτου, πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά πριν έρθουν σε επαφή με τα ευεπηρέαστα είδη. Πολλές περιπτώσεις αμοιβαδικής δυσεντερίας πηγάζουν από μολυσμένα τρωκτικά και νερό, από τα οποία μολύνθηκε στη συνέχεια το ερπετό.

coccidia (Eimeria, Isospora, Caryospora, Cryptosporidium sp.)
Αυτά τα παράσιτα είναι συνηθισμένα πρωτόζωα τα οποία συνήθως μεταδίδονται ύστερα από έκθεση του ερπετού σε μολυσμένα κόπρανα και νερό και σε μολυσμένο περιβάλλον. Τα coccidia όπως και τα περισσότερα πρωτόζωα, σπανίως προκαλούν προβλήματα στα ερπετά που βρίσκονται στο φυσικό τους περιβάλλον. Τα coccidia είναι άλλο ένα παράδειγμα παράσιτου με άμεσο κύκλο ζωής που πολλαπλασιάζεται ταχύτατα στην αιχμαλωσία υποβοηθούμενο από παράγοντες όπως είναι το stress, ανεπαρκής καθαριότητα κ.λ.π.
Τα συμπτώματα ποικίλουν και συμπεριλαμβάνουν ερπετά που τρέφονται μεν αλλά έχουν ελαφρώς διάρροια, σε ερπετά προσβεβλημένα από σοβαρή διάρροια, ανορεξία, εξασθένηση και τελικώς θάνατο.
Η διάγνωση βασίζεται στην ανακάλυψη ωοκυστών σε απευθείας επίχρισμα κοπράνων ή δείγμα από εναιώρηση φρέσκου δείγματος αφοδεύσεων.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση sulfadimethoxine (Alnon) 50 mg/Kg δια στόματος, ημερησίως για 3 ημέρες και μετά επανάληψη κάθε 48 ώρες. Για την αποτελεσματικότητα της θεραπείας, επιβάλλεται επίσης αυστηρή καθαριότητα στο χώρο που ζει το προσβεβλημένο ερπετό.

cryptosporidiosis
Αυτό το τύπου coccidian παράσιτο, τρομάζει πολλούς κατόχους και αναπαραγωγείς ερπετών, ίσως επειδή πολύ λίγα είναι γνωστά γι' αυτό το παράσιτο. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το παράσιτο που προσβάλει τα ερπετά, είναι ικανό να προκαλέσει κάποια ασθένεια και τους ανθρώπους.
Αν και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα κρυπτοσπορίδια (cryptosporidia) είναι ικανά να προκαλέσουν παθογόνο κατάσταση, πολλοί πιστεύουν ότι η ζημιά που προκαλούν δεν είναι αντίστοιχη της εκτεταμένης κακοφημίας που τα συνοδεύει.
Τα κρυπτοσπορίδια (cryptosporidia) είχαν εντοπιστεί πρώτη φορά σε σαύρες και φίδια το 1977 (Brownstein). Τα φίδια και οι σαύρες φαίνεται να είναι τα μόνα ερπετά στα οποία το παράσιτο μπορεί να προκαλέσει ασθένειες. Τα πολύ νεαρά ερπετά είναι αυτά που νοσούν ευκολότερα. Στην ανθρώπινη φαρμακολογία αυτή η ασθένεια εμφανίζεται σε τρις ομάδες ασθενών. Σε ασθενείς του AIDS, λόγω του πεσμένου ανοσοποιητικού, σε σπουδαστές κτηνιατρικής και σε εργαζομένους που ασχολούνται με δουλειές που έχουν να κάνουν με ωμό κρέας. Τα συμπτώματα όμως περιορίζονται στις 30 μέρες και χαρακτηρίζονται από γαστρεντερικής φύσεως διαταραχές. Αυτό το ενδεχόμενο ζωονόσου (zoonosis) έχει άμεση επιρροή στη θεραπεία και προδιάθεση των προσβεβλημένων ζώων όπως θα δούμε παρακάτω.

Εάν τα υγιή δείγματα εκτεθούν στα κρυπτοσπορίδια (cryptosporidia), ενδεχομένως να προσβληθούν από μια ελαφριά διάρροια η οποία θα κρατήσει για 2 με 4 εβδομάδες ή ενδεχομένως να είναι εντελώς ασυμπτωματική (με απουσία συμπτωμάτων). Τα μολυσμένα ζώα μπορούν να γίνουν φορείς οι οποίοι προσφέρουν κατάλυμα στο πρωτόζωο έως και 1 χρόνο. Για προφανής λόγους, τα επηρεασμένα ζώα χρειάζεται αυστηρώς να τεθούν σε καραντίνα, σε άλλο χώρο μακριά από τα υπόλοιπα ερπετά.

Όπως και με τα υπόλοιπα πρωτόζωα, η κρυπτοσποριδίωση (cryptosporidiosis) κολλάει έπειτα από έκθεση στις σπορώδεις ωοκύστες που βρίσκονται στο μολυσμένο νερό και τροφή και επίσης στον περιβάλλοντα χώρο. Ο άμεσος κύκλος ζωής του, του επιτρέπει να πολλαπλασιαστεί ταχύτατα στην αιχμαλωσία. Λόγω αυτού του άμεσου κύκλου ζωής, τα κρυπτοσπορίδια (cryptosporidia) εκθέτουν σε άμεσο κίνδυνο σε οποιοδήποτε ερπετό έρθει σε επαφή μαζί τους. Ο κύκλος ζωής των κρυπτοσποριδίων (cryptosporidia) δεν είναι απολύτως κατανοητός, αλλά πολλοί ερευνητές πιστεύουν πως τα μολυσμένα ποντίκια μπορούν να μεταδώσουν την ασθένεια στα φίδια που θα τα φάνε. Εάν μια ομάδα φιδιών είναι μολυσμένη από την ασθένεια, τότε συνίσταται η θανάτωση κάποιων ποντικών με τα οποία τράφηκαν τα φίδια για περαιτέρω εξέταση. Τα ποντίκια ενδέχεται να είναι ασυμπτωματικοί φορείς των κρυπτοσποριδίων.

Οι κυριώτερες παθήσεις που επιφέρει αυτό το ενδοπαράσιτο προκαλούν ερεθισμό των τοιχωμάτων του στομάχου στα φίδια ή των εντερικών τοιχωμάτων στις σαύρες, τα οποία οδηγούν σε εξέμεση της τροφής. Τα αρχικά συμπτώματα μπορεί να είναι ανορεξία, απάθεια, μαράζωμα και βαριά διάθεση. Η σκλήρυνση των τοιχωμάτων του στομάχου στα φίδια, μπορεί να οδηγήσει σε ανικανότητα συγκράτησης της τροφής, με συχνό αποτέλεσμα την εξέμεση. Στα επηρεασμένα φίδια, εμφανίζεται συχνά ένα μικρό γρομπαλάκι (πρήξιμο) στο μέσο του σώματος, αποτέλεσμα της σκλήρυνσης των τοιχωμάτων του στομάχου.
Στις σαύρες το σημείο παθολογίας είναι το έντερο και εδώ τα τοιχώματα του εντέρου δεν σκληραίνουν. Ο θάνατος είναι συχνό αποτέλεσμα σε κάποιο μολυσμένο ζώο, ενώ μπορεί να υποφέρει μήνες ή ακόμη και χρόνια πριν τελικά πεθάνει.

Στα φίδια υπάρχει σοβαρή ένδειξη παρουσίας κρυπτοσποριδίων, όταν παρατηρείτε χρόνια εξέμεση σε συνδυασμό με:

• ανικανότητα ανταπόκρισης σε θεραπεία με συμβατικά φάρμακα
• εξαιρετική απώλεια βάρους (πάνω από 60-70%)
• κατάθλιψη (λόγω πόνου στο γαστροεντερικό)
• κόπρανα βλεννώδη σαν τυρί cottage
• συγκέντρωση μάζας στο μέσο του σώματος

Η ύπαρξη αυτής της συγκεντρωμένης μάζας στο μέσον του σώματος είναι σχεδόν πάντοτε ένδειξη της προσβολής του ερπετού από κρυπτοσπορίδια (cryptosporidia). Όλα τα φίδια και σαύρες δεν παρουσιάζουν αυτή τη συγκεντρωμένη μάζα. Για παράδειγμα, σε κάποιο φίδι με εντερικά προβλήματα δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτή η συγκεντρωμένη μάζα οφείλεται σε κρυπτοσπορίδια (cryptosporidia).

Η διάγνωση δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ωοκύστες τύπου κοκκίδια (coccidia) μπορεί να εμφανιστούν σε απευθείας επίχρισμα. Αυτές οι ωοκύστες είναι πολύ μικρές και εύκολα μπορούν να παραβλεφθούν.
Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κάποια θεραπεία για την κρυπτοσποριδίωση (cryptosporidiosis). Λόγω της εύκολης μετάδοσης, η ευθανασία συχνά είναι η μόνη λύση. Η πιθανότητα να μολυνθεί ο χειριστής είναι και αυτή συνυπολογίσιμη, γι' αυτό συνίσταται σχολαστικό πλύσιμο των χεριών με αντισηπτικό χειρουργικό σαπούνι-αφρό.

flagellates (Hexamita, Trichomonas, Tritrichomonas)
Υπάρχουν πολλά είδη flagellates και η παθογενετική είναι αμφισβητούμενη. Αυτά τα πρωτόζωα βρίσκονται συνήθως στη γαστρεντερική οδό στα ερπετά. Υπάρχει αντιγνωμία ανάμεσα στους επιστήμονες σχετικά με το αν είναι φυσική χλωρίδα στομάχου ή αν πραγματικά είναι παθογόνοι οργανισμοί.
Τα flagellates αποκτούνται από την έκθεση σε μολυσμένες κύστες που βρίσκονται σε μολυσμένη τροφή και νερό, καθώς και κατά την πράξη συνουσίας. Τα συμπτώματα στο σώμα ποικίλουν. Μικρός αριθμός των flagellates θεωρείται ότι είναι μέρος της φυσικής χλωρίδας του στομάχου, ενώ μεγάλοι αριθμοί πρέπει να αποτελούν μόλυνση από παθογόνο οργανισμό και τα συμπτώματα που επιφέρουν είναι διάρροια, βλέννα ή αίμα στα κόπρανα, ανορεξία κ.α.
Η διάγνωση βασίζεται στο αποτέλεσμα από απευθείας επίχρισμα. Χρειάζεται εμπειρία ωστόσο, ώστε να εντοπιστούν τα συγκεκριμένα παθογόνα παράσιτα με κάποιο μικροσκόπιο.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Flagyl (metronidazole) 25-50 mg/Kg δια στόματος, με μια επαναληπτική δόση έπειτα από 3 με 4 μέρες.

Κεστώδη
     tapeworms

Τα κεστώδη ή tapeworms είναι συχνοί επισκέπτες στα ερπετά και αμφίβια. Όλα τα κεστώδη που βρίσκονται στα ερπετά χρειάζονται κάποιον ενδιάμεσο ξενιστή.

tapeworms
Τα tapeworms προσβάλουν τα ερπετά μέσω της τροφής του (αρθρόποδου ή θηλαστικού) οι οποίες είναι οι ξενιστές του tapeworm. Ως παράσιτο με έμμεσο κύκλο ζωής, δεν υπάρχει μεγάλο ρίσκο στο να πολλαπλασιαστούν σε μεγάλους αριθμούς στην αιχμαλωσία. Συνήθως υπάρχουν κάποια συμπτώματα, τα οποία είναι: 1) δευτερογενής υποσιτισμός, αποτέλεσμα του ανταγωνισμού ενδοπαράσιτων και ερπετού για την τροφή 2) φλεγμονή και εντερίτιδα λόγω αυτόματου ερεθισμού και 3) συγκεκριμένη αυτόματη έμφραξη.

                         
Η διάγνωση βασίζεται στην παρατήρηση: 1) των αυγών στην εναιώρηση των αφοδεύσεων 2) ανακάλυψη προγλωττιδίων στα κόπρανα η 3) οπτικά με τον εντοπισμό κάποιου tapeworm στα κόπρανα. Όπως και τα roundworms, έτσι και τα tapeworms είναι αρκετά μεγάλα ώστε να μπορούμε να τα διακρίνουμε με τα μάτια χωρίς μικροσκόπιο. Τα προγλωττίδια είναι μικρά κομμάτια του ενήλικου σκουληκιού τα οποία σπάνε και εξυπηρετούν ως φορείς των αυγών στο έξω περιβάλλον. Μοιάζουν με σπόρους ρυζιού και εύκολα στεγνώνουν εάν σύντομα δεν προσκολληθούν σε κάποιον ξενιστή.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Droncit (praziquantel) 5 mg/Kg δια στόματος ή εναίσιμο. Μια δεύτερη δόση πρέπει να δοθεί σε δυο εβδομάδες.

Τρηματώδη
     flukes

Αυτό το γκρούπ συμπεριλαμβάνει το διγενετικό και renifer γκρούπ των flukes σκουληκιών. Τα flukes παρατηρούνται συχνά στην περιοχή του στόματος, του οισοφάγου, των πνευμόνων, των εντέρων και των νεφρών στους ξενιστές. Τα flukes σπανίως μεταδίδονται στην αιχμαλωσία καθώς έχουν έμμεσο κύκλο ζωής και απαιτείται η μεσολάβηση ξενιστή.

flukes
Τα flukes είναι πολύ κοινά ενδοπαράσιτα ειδικά στα φίδια indigo, hognose, king snakes, garter snakes και νερόφιδα. Το ερπετό τα κολλάει δια στόματος όταν έχει τραφεί με κάποιον ενδιάμεσο ξενιστή. Καθώς τα σαλιγκάρια είναι ένας συνηθισμένος ενδιάμεσος ξενιστής, τα flukes συχνά εντοπίζονται σε νεροχελώνες και σε ερπετά που τρέφονται με ψάρια και βατράχια. Τα flukes που υπάρχουν στην περιοχή του στόματος στους πνεύμονες και στους επιφανειακούς ιστούς, σπανίως προκαλούν κάποιες ζημιές. Τα μολυσμένα φίδια περιστασιακά έχουν ανοικτό το στόμα. Τα renal flukes εντοπίστηκαν στα king snakes, στα φίδια indigo, σε τροπικά ποντικόφιδα (rat snakes) και σε βόες και προκαλούν μια χρόνιας μορφής νεφρίτιδα ή άλλου είδους ζημιά στα νεφρά.


Η διάγνωση βασίζεται στην παρατήρηση ενήλικων flukes στο στόμα, στην γενετική οπή ή στα κόπρανα. Αυγά μπορεί να βρεθούν στα κόπρανα αλλά σπανιότερα. Τα αυγά των flukes είναι μεγάλα, κίτρινο-καφέ χρώματος.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Droncit (praziquantel) 5-8 mg/Kg. Τα ενήλικα flukes μπορείτε να τα απομακρύνετε από το στόμα με τη βοήθεια μιας μπατονέτας. Η περαιτέρω μετάδοση του παρασίτου μπορεί να διακοπεί εάν καταψύχετε την τροφή (βατράχια και αμφίβια) πριν την προσφέρετε, για τουλάχιστον τρις μέρες.

Πηγές: Douglas R. Mader, Roger J. Klingenberg, Rolf Hackbarth, John Coborn
Φωτογραφίες: T.F.H. publications
Μετάφραση-Προσαρμογή: webm...@reptilesalonica.com

« Ασθένειες & Ερπετά

Σημ.:  Όσα  αναφέρονται  σε αυτή  τη σελίδα σκοπό  δεν έχουν  να υποκαταστήσουν  τον κτηνίατρο.  Με δεδομένο όμως ότι κτηνίατροι με εξειδίκευση στην παθολογία των ερπετών είναι δυσεύρετοι, σκοπός αυτής της σελίδας είναι να ενημερώσει με ειδικές πληροφορίες τις οποίες απέκτησα από προσωπική επαφή και ασχολούμενος από το 1996 με τα ερπετά. Επίσης από κτηνιατρικά συγγράμματα παθολόγων ερπετών (όπου οι πηγές αυτών αναφέρονται)

Ενδοπαράσιτα - Ορολογία και Εισαγωγή Ενδοπαράσιτα και Ερπετά » Καραντίνα » Πρόληψη Παρασίτων μέσω Διατροφής Τύποι ενδοπαρασίτων Νηματώδη » Πρωτόζωα » Κεστώδη » Τρηματώδη